تمام زمستان مرا گرم کن اثر علی خدایی

«... برای اینکه چهار نفر را با خود بکشم. بعد یک‌دفعه همه را ول کنم بیایم این‌جا و یک نفر را آماده‌ی مردن کنم. ملافه‌هایش را عوض کنم. حمامش کنم. موهاش را شانه کنم و وقتی قرص‌هایش را می‌دهم، یادم بیفتد که ای وای این مادر است. چه‌قدر پیر شده. و بعد مثلا از تو صحبت کنم و مادر بپرسد که حالا چه کار می‌کند، زنده‌س؟ ومن بگم آره، چراکه نه؟ و شب که برگشتم، مادر کنار تلویزیون نشسته باشد و بپرسد خوش‌گذشت؟ و من بگم آره، حرف زدیم! خندیدیم، یاد گذشته‌ها کردیم که دست همدیگر را می‌گرفتیم و زیر باران قدم می‌زدیم یا از این گل‌فروشی وقتی می‌گذشتیم گل می‌خریدیم.»